„Dziennik Grabarza” - Rozdział I

[Gość]

Zaczynam pisać ten dziennik. Może to dziwne, że ktoś taki jak ja – ktoś, kto spędza życie w cieniu, między grobami i nagrobkami – postanowił zostawić po sobie jakikolwiek ślad. Ale czasami, gdy praca kończy się w ciszy, a ja zostaję sam na cmentarzu, czuję, jakbym miał coś ważnego do powiedzenia. Tylko nie wiem jeszcze, co to takiego.

Cmentarz, na którym pracuję, to stare miejsce. Pamięta jeszcze czasy, kiedy miasto było mniejsze, kiedy wśród tych samych mogił biegały dzieci, a dorośli przynosili świeże kwiaty, by układać je na grobach swoich bliskich. Teraz wszystko się zmieniło. Cmentarz jest pusty, choć nie brak na nim pracy. Ludzie rzadko tu przychodzą, a ja muszę codziennie dbać o to, by nic nie było zapomniane, by kamienie były czyste, a miejsca – odpowiednio oznaczone. Wiem, że moja praca jest mało dostrzegana, ale to nie ma znaczenia. Ktoś to musi zrobić.

Dziś była pogoda, jaką zwykle lubię – zimna i wietrzna. Powietrze było rześkie, a na niebie wisiały chmury, które nie zwiastowały deszczu, lecz raczej milczące niebo, jakby czekało na coś, czego nie potrafiło uchwycić. Pracowałem przy jednym z najstarszych grobów na cmentarzu. Nagrobek był prawie całkowicie zniszczony. Widać tylko niewyraźne litery, których już nikt nie potrafił odczytać. Zgubiłem się w tych ruinach, w tej ciszy.

Czasami zastanawiam się, ile osób zapomniało o tych ludziach, których grzebiemy. Wszyscy odchodzimy, to naturalne. Ale im dłużej patrzę na te pustki, tym bardziej czuję, jak bardzo jesteśmy zapomniani. Może kiedyś ktoś przestanie odwiedzać nasze groby i w końcu znikniemy z pamięci. To chyba nieuniknione. Mimo to, staram się oddać szacunek tym, którzy tu leżą. Utrzymuję porządek, jakbym to robił dla siebie. Może tak naprawdę chodzi o to, by nie zapomnieć. Chociaż wiemy, że wszystko jest ulotne.

Zakończyłem pracę wieczorem. Przyglądałem się, jak światło latarni pada na nagrobki, a cienie wydłużają się na mokrej ziemi. Zawsze, gdy wchodzę na cmentarz po zmroku, czuję dziwną obecność. Może to tylko moje wyobrażenie, może to ten spokój, który tu panuje, ale w takich chwilach czuję się bardziej żywy, niż kiedykolwiek w ciągu dnia.

Gdy wróciłem do mieszkania, poczułem lekką tęsknotę za czymś, czego nie potrafię nazwać. Może to lęk przed zapomnieniem, może przed tym, że znikniemy, nie pozostawiając po sobie żadnego śladu. Ale z drugiej strony, kto by się tym przejmował? Przecież to i tak nie ma znaczenia. Moje ręce wciąż czują zimno ziemi, a umysł wciąż pozostaje w tym miejscu, pełnym grobów, gdzie nic nie umiera na zawsze, ale wszystko zostaje na zawsze zapomniane.

[uwuwewue]

Ciekawe przemyślenia. Czekam na więcej tego typu treści, bo fajna odskocznia od typowych artykułów, które pojawiają się na sieciach serwerów 

[Weezard]

W pytę na 5!

Oby więcej tego dzieła 

[Aro C21 H30 O2]

elegancko