„Dziennik Grabarza” - Rozdział II

25 Września 2025

Dziś rano musiałem odebrać ciało młodej kobiety, która zginęła w wyniku tragicznego wypadku samochodowego. Zginęła na miejscu, a jej rodzina - matka, ojciec i brat - byli zupełnie załamani. Zatrzymali się na chwilę w naszym biurze, aby zorganizować całą ceremonię, ale widać było, że nie potrafią sobie poradzić z tym, co się stało. Stracili córkę, siostrę. Zawsze zastanawiam się, jak można pomóc takim ludziom. Często okazuje się, że to, co można zrobić, to po prostu być. Być przy nich.

Ciało kobiety było w stanie, które wywołało we mnie moment zawahania. To, co widziałem, przypominało fragmenty człowieka, ale nie było w tym nic, co przypominałoby życie. Zawsze, gdy przychodzi mi zajmować się takimi sprawami, mam wrażenie, że muszę zachować szczególną delikatność. Oczywiście, nie wyrażam tego w słowach, nie mogę się nad tym rozczulać. Moja praca to nie okazywanie współczucia w dosłownym tego słowa znaczeniu. To raczej zachowanie spokoju, opanowania i gotowości do działania. Często myślę, że moja rola to pomoc, ale nie zawsze wiem, w czym dokładnie pomagam.

Dziś skończyłem pracę późno. Zostałem jeszcze w biurze na chwilę. W takich momentach, kiedy już nie muszę rozmawiać z nikim, kiedy cisza znowu opada na to miejsce, czuję jakbym miał chwilę dla siebie. Chwilę, w której mogę zastanowić się nad tym wszystkim. I choć praca w domu pogrzebowym daje poczucie, że kontroluje się pewną część rzeczywistości, wiem, że w końcu i tak nie wszystko da się zaplanować.