[Artykuł] JAK TRZECI SEZON EUPHORII ODCIĄŁ SIĘ OD SWOICH KORZENI

ilovehotmilfss · 9 godzin temu

Szokujący zwrot formy:
Jak trzeci sezon "Euphoria" odciął się od swoich korzeni

Ktokolwiek spodziewał się powtórki z rozrywki, musiał przeżyć głęboki szok. Trzeci sezon Euphoria to nie jest po prostu kontynuacja znanej historii - to całkowite zburzenie dotychczasowego fundamentu i zbudowanie serialu zupełnie na nowo. Zmiany, które zaszły w strukturze tej produkcji, są drastyczne i dotykają każdego elementu: od sposobu prowadzenia fabuły, przez dynamikę między bohaterami, aż po sferę audiowizualną.

Serial całkowicie zrzucił swoją dawną skórę. Zniknęła młodzieńcza naiwność, a jej miejsce zajęła surowa, dorosła i momentami przerażająco pusta rzeczywistość. Przyjrzyjmy się bliżej tej metamorfozie, bo różnica względem pierwszego i drugiego sezonu jest wręcz kolosalna.

Nowe tempo: Budowanie akcji i chłód w relacjach

Rys. 1: Nowe budowanie akcji stawia na psychologiczny dystans i pustkę.

W poprzednich latach akcja napędzana była histerycznymi impulsami, nagłymi zwrotami akcji i imprezowym chaosem. Trzeci sezon całkowicie zwalnia bieg. Konstrukcja fabuły stała się bardziej fragmentaryczna, surowa i skupiona na powolnym sączeniu napięcia. Nie ma tu już miejsca na widowiskowe, nastoletnie dramaty. Zamiast tego dostajemy długie, statyczne sceny, które zmuszają widza do mierzenia się z niewygodną ciszą.

Ta zmiana dynamiki mocno wpłynęła na relacje między bohaterami. Dawna bliskość, nawet ta najbardziej toksyczna, została zastąpiona przez ogromny dystans. Bohaterowie sprawiają wrażenie obcych sobie ludzi, którzy noszą w sobie bagaż doświadczeń nie do udźwignięcia.

Rozmowy są chłodne, wyprane z dawnej pasji, oparte na chłodnej kalkulacji lub całkowitej rezygnacji. Przeskok czasowy i życiowe tąpnięcia zamieniły dawne więzi w luźne, bolesne powiązania, w których zaufanie stało się towarem deficytowym.

Wizualna odsłona: Śmierć brokatu i powrót do ascezy

Wizualnie to zupełnie inny projekt. Jeśli pamiętacie kultowe, jaskrawe neony, fiolety, magentę oraz wszechobecny brokat, który zdefiniował estetykę młodego pokolenia w popkulturze - w trzecim sezonie możecie o tym całkowicie zapomnieć. Twórcy zdecydowali się na radykalny krok i całkowicie odarli serial z tej hipnotyzującej, teledyskowej otoczki.

Obraz stał się surowy, momentami wręcz dokumentalny i chłodny. Kadry są minimalistyczne, pozbawione wizualnych fajerwerków czy filtrów łagodzących rzeczywistość. Naturalne oświetlenie i oszczędna scenografia sprawiają, że świat przedstawiony wydaje się nieprzyjazny, pusty i wyprany z dawnej magii. To celowy zabieg - wizualna asceza idealnie współgra z psychicznym stanem bohaterów, którzy znaleźli się v ślepym zaułku dorosłości.

Dźwięki ciszy: Gdzie podział się Labrinth?

Rys. 2: Brak muzyki potęguje realizm i surowy, wręcz ascetyczny klimat produkcji.

Jedną z najbardziej odczuwalnych zmian dla fanów jest sfera dźwiękowa. Ścieżka muzyczna zawsze stanowiła integralną część tożsamości tego serialu, wręcz osobnego bohatera. W trzecim sezonie ta strefa została zredukowana do absolutnego minimum. Przede wszystkim - w nowych odcinkach nie ma już Labrintha. Jego charakterystyczne, potężne, elektroniczno-gospelowe kompozycje, które budowały mistyczny klimat, zniknęły bezpowrotnie.

Co dostajemy w zamian? Niemal całkowitą, głuchą ciszę. W trzecim sezonie muzyki właściwie nie ma za bardzo. Twórcy zrezygnowali z podkładania dynamicznych utworów czy nastrojowych tła pod dialogi.

Na pierwszy plan wysuwają się surowe dźwięki otoczenia: szum wiatru, kroki, oddechy bohaterów czy trzask zamykanych drzwi. Ta dźwiękowa pustka bywa niesamowicie niepokojąca i sprawia, że każda wypowiedziana kwestia brzmi o wiele ciężej, wręcz ostatecznie, bez taryfy ulgowej.

Podsumowanie: Odważny eksperyment czy utrata tożsamości?

Trzeci sezon pokazał, że twórcy nie bali się zaryzykować wszystkiego. Odrzucenie teledyskowego blichtru, rezygnacja z genialnej muzyki Labrintha i postawienie na niemal dokumentalną ascezę to ruch, który mocno podzielił widownię. Dla jednych to genialne, dojrzałe rozwinięcie formy i dostosowanie klimatu do dorosłego życia postaci. Dla innych - odarcie serialu z tego, co czyniło go wyjątkowym na tle innych produkcji. Jedno jest pewne: obok tej zmiany nie da się przejść obojętnie.

Jak Wam się podoba ta nowa, minimalistyczna odsłona? Tęsknicie za muzyką Labrintha i dawnym tempem, czy ten surowy chłód bardziej do Was trafia??

Edytowane Wtorek o 12:45 przez ilovehotmilfss