Ranking

Nie mam ulubionej rasy psa - piesek to piesek, a wszystkie pieski są super.

Powracamy do was z FAMILIADĄ! Tylko tym razem na lekko zmienionych zasadach. PRZYKŁAD PYTANIA: Co można znaleźć pod kanapą? 1. +5 pkt 2. +4 pkt 3. +3 pkt 4. +2 pkt 5. +1 pkt PRZYKŁAD ODPOWIEDZI: 1. Kurz +5 pkt 2. Monety +4 pkt 3. Skarpetki +3 pkt 4. Pilot od telewizora +2 pkt 5. Zabawki +1 pkt ZASADY: 1. W każdej rundzie pojawi się 3 pytań, a do nich przypisane będą ukryte odpowiedzi. 2. Odpowiedzi są przygotowane wcześniej i zostaną ujawnione dopiero po zakończeniu rozgrywki. 3. Każda trafiona odpowiedź daje punkty – w jednej grze można zdobyć maksymalnie 25 punktów. 4. Waszym zadaniem jest odgadywać właściwe odpowiedzi i zebrać jak najwięcej punktów. 5. Gracze z miesięczną największą ilością punktów zostaną nagrodzeni. 1 miejsce - VIP 14 dni na forum i 25 pkt reputacji, 2 miejsce - VIP 7 dni na forum i 15 pkt reputacji 3 miejsce - VIP 3 dni na forum i 10 pkt reputacji 6. Nie powtarzamy odpowiedzi! – zanim wpiszesz swoją propozycję, sprawdź, czy ktoś inny nie podał już tego samego hasła. 7. Podaj numer pytania i tylko jedną odpowiedź. 8. Nie musicie odpowiadać na wszystkie pytania – ale im mniej odpowiedzi, tym mniejsze szanse na wysoką punktację. PYTANIA: 1. Jakie zwierzę kojarzy się z lenistwem? 1. +5 pkt 2. +4 pkt 3. +3 pkt 4. +2 pkt 5. +1 pkt 2. Jakie urządzenie w domu najczęściej wydaje denerwujące dźwięki? 1. +5 pkt 2. +4 pkt 3. +3 pkt 4. +2 pkt 5. +1 pkt 3. Co ludzie robią, kiedy wstydzą się w towarzystwie? 1. +5 pkt 2. +4 pkt 3. +3 pkt 4. +2 pkt 5. +1 pkt Czas do 28.09.2025

Jaka jest Twoja ulubiona rasa psa?

W moim sercu zawsze są te dwie: Berneński pies pasterski i Golden Retriever Ale jak to Bartek wyżej wspomniał, wszystkie pieski są super.

Odpowiedzi do pytań: 1. Wstyd się przyznawać. 2. Witam chyba nigdy. 3. Nie chcę ryzkować: 4. Witam podobno nie wywalają lecz sam w to nie wierzę. 5. Kasuj to z internetu. Za miłe słówka dziękuję a propozycje zmian wezmę do serca ale nie wiem czy to coś pomoże .

Husky

Cześć! Oto dwunasty odcinek serii, w której użytkownicy anonimowo dzielą się swoimi opiniami o innych. Dziś pod ostrzałem jest @ Letaryat Czy uważasz, że @ Letaryat dobrze wywiązuje się ze swoich obowiązków? #użytkownik1: Jeśli trzeba coś zrobić to marudzi, ale finalnie zasiada do swojej roboty. #użytkownik2: Jest bardzo pomocny, wiele rzeczy może przyspieszać dzięki jego zaangażowaniu, czy wcześniej reakcji niż moja - jestem za to wdzięczny. #użytkownik3: Uważam, że tak. #użytkownik4: Uważam, że dobrze. Nie było na niego żadnych skarg, dba o serwerek, więc myślę, że jest git. #użytkownik5: W sumie to tak (zwłaszcza jak w końcu zrobił arenki XD) Czy jest coś, co Twoim zdaniem powinien w sobie zmienić? #użytkownik1: Zamiast wysyłać emotki kota, mógłby bardziej się integrować. #użytkownik2: Raczej nie, za mało go znam by cokolwiek na to powiedzieć, ale uważam, że powinien być sobą. #użytkownik3: Być bardziej otwartym dla innych. #użytkownik4: Podejście do arenek, ruch rozwoju arenek wzywa do naprawienia trybów. #użytkownik5: Żeby mniej nad sobą użalał tak hehe Gdybyś mógł/a mu zadać pytanie mając gwarancję odpowiedzi, to o co byś spytał/a? #użytkownik1: Co studiujesz? #użytkownik2: Hmmm.. kiedy w 100% będą działały arenki? #użytkownik3: Podasz adres paczkomatu, który masz w miarę blisko? #użytkownik4: Kiedy arenki nie będą w końcu się wywalać? #użytkownik5: Dlaczego współpracowałeś z GET'em? Co Cię w nim najbardziej denerwuje? #użytkownik1: Nic. #użytkownik2: Nic, normalna spoczko osoba. #użytkownik3: Lenistwo! #użytkownik4: Nic, swój chop. #użytkownik5: W sumie chyba nic, mógłby się rzadziej tiltować i spoko. Co chciał(a)byś mu anonimowo przekazać? #użytkownik1: Napraw arenki, rozbujajcie to misiaki. #użytkownik2: Na zawsze będziesz związany z komunistycznym NGNW. #użytkownik3: Standardowo... Poka XD #użytkownik4: Robisz dobrą robotę, tak trzymaj! #użytkownik5: Rób klipy na arenki. Dziękuję pięknie wszystkim za odpowiedzi!

Oby się nie zjadły :D Otóż to , podpinam się , że wszystkie psy są świetne. Zwierzęta ogólnie są zajebiste i np nie moge znieść porównanie ludzi do zwierząt... "zachował sie jak bydło , jak zwierze"... To bydło i zwierzęta dają nam pożywienie w jakimś stopniu i nie zachowują się tak wobec nas jak ludzie wobec zwierząt... MAŁPY TEŻ SĄ FAJNE :D

Nie mam ulubionej, gdyż psy lubię na ogół, ale też dlatego, że nie miałem okazji zbyt wiele ich mieć

Dokładnie

Ave 666 i nie na botach

Każdy jest fajny

Wszystkie psy sa cudowne <3 Ale.... Maltanczyki i Border Collie to moj cel w zyciu, boski charakter :D

zgadzam się w pełni

Cane corso, posiadam 😎 i dogo argentino juz wkrotce 😍

Proponuję aby wrzucać w jedenym temacie (po co każy ma zakładać oddzielnie nowy temat) nasze/wasze Screeny ze statystykami jakie osiągneliśmy grajac na ONLY DD2. Zatem chwalcie się śmiało. Zacznę:

Kiedy wciągamy się w książkę, serial czy grę, często ktoś z boku może zapytać: „Po co ci to? Przecież to nie jest prawdziwe.” A jednak właśnie to „nieprawdziwe” przyciąga nas jak magnes. Fikcja od wieków towarzyszy ludziom – od mitów i baśni, przez powieści, aż po Netflixa i gry w wirtualnej rzeczywistości. Ale czemu tak chętnie uciekamy w światy, które istnieją tylko w wyobraźni? Fikcja jako laboratorium dla emocji Jednym z powodów jest to, że fikcja daje nam przestrzeń do przeżywania emocji, które w realnym życiu byłyby zbyt trudne, bolesne albo zwyczajnie niemożliwe. Możemy się bać, wiedząc, że jesteśmy bezpieczni. Możemy płakać po stracie bohatera, ale zamknąć książkę i wrócić do swojego życia. Znajome, prawda? Możemy też poczuć dumę, kiedy ulubiona postać wreszcie odnosi zwycięstwo – chociaż to zwycięstwo nigdy się nie wydarzyło. Psychologowie nazywają to symulacją doświadczeń. Nasz mózg nie do końca odróżnia fikcję od rzeczywistości. Badania pokazują, że kiedy czytamy historię, w której ktoś biegnie, aktywują się w nas obszary związane z ruchem. Gdy bohater przeżywa ból, uaktywniają się te same części mózgu, które reagują na nasz własny ból. To trochę jakbyśmy mogli przeżyć cudze życie, nie ruszając się z fotela. Empatia w pakiecie z fabułą Tu dochodzimy do jednego z najciekawszych efektów fikcji – jej zdolności do rozwijania empatii. Zespół psychologa Keitha Oatleya wielokrotnie pokazywał, że osoby regularnie czytające literaturę piękną są lepsze w rozpoznawaniu emocji innych ludzi. Dlaczego? Bo każda dobra historia zmusza nas do wejścia w cudzą perspektywę. Przez chwilę jesteśmy kimś innym – może młodą czarownicą, może emerytowanym detektywem, a może osobą żyjącą w zupełnie innym kręgu kulturowym niż nasz. Ten „trening wcielania się w innych” to coś, czego nie dają nam suche fakty ani codzienne rozmowy. Dlatego tak wielu ludzi sięga po książki czy seriale w trudnych chwilach. To nie tylko ucieczka od codzienności – to sposób na przepracowanie własnych emocji i zrozumienie, że inni też mają swoje lęki, marzenia czy porażki. Eskapizm – ucieczka czy oddech? Oczywiście, łatwo jest powiedzieć, że fikcja to po prostu ucieczka od problemów. I faktycznie, w psychologii istnieje termin eskapizm, który oznacza właśnie tendencję do szukania azylu w alternatywnych rzeczywistościach. Ale eskapizm wcale nie musi być zły. Pomyśl o tym momencie, kiedy po ciężkim dniu odpalasz ulubiony serial i na godzinę przenosisz się zupełnie gdzie indziej. To nie jest tchórzliwa ucieczka przed życiem – to sposób na złapanie oddechu, chwilowy reset dla przeciążonego mózgu. Badania nad regeneracją psychiczną pokazują, że takie „oderwanie się” naprawdę pomaga wrócić później do codziennych obowiązków z większą energią. Problem zaczyna się dopiero wtedy, gdy fikcja staje się jedyną strategią radzenia sobie z rzeczywistością. Jeśli ktoś nie umie mierzyć się z własnym życiem i całymi dniami funkcjonuje tylko w świecie gier czy seriali, wtedy eskapizm zamienia się w pułapkę. Ale to już nie wina samej fikcji, tylko sposobu, w jaki jej używamy. Król Ludwik II Bawarski był uważany za szalonego, ponieważ „uciekał” w magiczny świat oper Wagnera. Karykatura przedstawia go w roli Lohengrina. Nie można też zapominać, że opowieści zawsze były czymś społecznym. Dawniej ludzie zbierali się wokół ognia i słuchali mitów albo baśni. Dziś gromadzimy się w internetowych grupach, dyskutujemy na forach albo tworzymy memy z ulubionych seriali. Fandomy, kluby książki czy dyskusje w pracy po weekendzie pokazują jedno – fikcja daje nam poczucie wspólnoty. Co ciekawe, badania nad komunikacją wskazują, że dzielenie się historiami, nawet zupełnie zmyślonymi, wzmacnia więzi międzyludzkie. Możemy czuć, że przeżywamy coś razem, nawet jeśli to „coś” istnieje tylko na ekranie albo w książce. Patrząc na to wszystko, można dojść do wniosku, że ucieczka w fikcję wcale nie jest ucieczką. To naturalny sposób, w jaki działa nasz umysł. Historie pozwalają nam oswajać emocje, rozumieć innych i choć na chwilę wyjść poza ramy własnego życia. Bez fikcji bylibyśmy ubożsi. Fakty i codzienność są ważne, ale to właśnie opowieści nadają im czasem sens, kolor i nową perspektywę. Może dlatego od tysięcy lat nie potrafimy żyć bez opowieści – bo są dla nas tak samo potrzebne jak sen, jedzenie czy miłość. Tak swoją drogą - jaki jest Twój ulubiony sposób na ucieczkę w świat fikcji?

No siemka, jestem tu juz troche a sie nawet nie przywitalem :D Szymek jestem, 24lata, żonaty, bezdzietny. Gram na losowych mocach, w CS'ka nawalam od 11 roku zycia. Interesuje sie tym zebys sie nie interesowal co mnie interesuje. Mam nadzieje ze u was to ciepla atmosfera bo zima idzie a ogrzewanie gazowe drogie być.

Kurde, nie wiem. Ładny jest samoyed i yorkshire terrier

Ekspansja w martwej grze XDD oczywiście pomysł idiotyczny i trzeba być kompletnie odklejonym aby nie rozumieć, w jakiej sytuacji znajduje się 1.6

Owczarek niemniecki

Corgi

Każda rasa ma coś w sobie więc wszystkie pieseły są zaje***te.

Siema. "Grzej się z żoną, będzie wam cieplej" :D Zapraszam na dd2.

RANK.NGNW.pl Poprawiono wyświetlanie elementów profilu gracza na urządzeniach mobilnych. Poprawiono ładowanie konta i statystyk oraz wykrywanie czy dany gracz posiada konto w serwisie faceit. Rozbudowano statystyki faceit'a o kolejne opcje, a całość prezentuje się tak: POZIOM, ELO, ROZEGRANE GRY, WYGRANE GRY, WINRATE, K/D, HS%, PROFIL

Jestem na nie.

Witajcie w kolejnym wywiadzie! Dziś rozmawiamy z @ Patka_ , która pełni rolę admina na naszym serwerze. Poznajcie jej pasje, plany i przemyślenia. Miłej lektury! Kolor biały - Ja Kolor różowy - @ Patka_ - Hej, Patka! Bardzo mi miło, że zgodziłaś się na ten wywiad. Zacznijmy od początku — możesz się nam przedstawić i opowiedzieć coś o sobie? - Hej! Mi również miło, że to akurat mnie wybrałeś do wywiadu. Mam na imię Patrycja, co w sumie można wywnioskować po moim nicku. Pochodzę z województwa warmińsko-mazurskiego. W tym roku skończyłam 20 lat. Na co dzień niestety jeszcze nie pracuję — jestem w trakcie poszukiwania pracy. Interesuję się głównie grami, muzyką, czytaniem książek i słuchaniem podcastów. - Brzmi ciekawie! Skoro wspomniałaś o poszukiwaniu pracy, to powiedz, jak wyglądała Twoja droga do tej pory. Jaką szkołę skończyłaś i czy to w jakiś sposób wpływa na to, w jakim kierunku teraz myślisz o pracy? - Skończyłam pięcioletnie technikum na kierunku technik handlowiec. Zawsze chciałam iść w tym kierunku i spełniłam swoje dotychczasowe marzenie. Moje plany na ten moment wyglądają tak, że szukam pracy w pobliskim sklepie, żeby w ogóle zobaczyć, jak wygląda praca, poczuć obowiązki i dorosłość. Później chciałabym pójść w kierunku przedsiębiorcy handlowego i spróbować tam swoich sił. Super, że już od szkoły miałaś jasno określony kierunek. Powiedz, co Cię w tym handlu tak przyciągnęło? Skąd w ogóle taki pomysł, żeby iść właśnie w stronę technika handlowca? - Od dziecka lubiłam bawić się w sklep, wypełniać jakieś papiery. Nawet własną pieczątkę miałam! Ciekawią mnie takie rzeczy jak dokumenty czy obsługa klienta, więc chciałam spróbować swoich sił i zobaczyć, jak to będzie wyglądało w praktyce. - Haha, ja miałem podobnie – od dzieciaka siedziałem w samochodach i do dziś mi tak zostało. Ty z kolei od małego miałaś sklep i papiery, więc wygląda na to, że każdy z nas poszedł swoją drogą. A jak wspominasz samo technikum – luz i fajne wspomnienia, czy raczej sporo nauki i stresu? - Właśnie to jest piękne, jeżeli od dzieciaka ma się jakąś zajawkę i się w to idzie, spełniając później swoje marzenia. Wtedy robisz to, co lubisz, a nie to, co musisz. Technikum wspominam bardzo dobrze. Były momenty, kiedy miałam załamania i kryzysy, że coś pójdzie nie tak, ale zawsze wychodziłam na prostą. Większość czasu, można powiedzieć, spędziłam na wagarach albo po prostu nie chodziłam do szkoły. Całą pierwszą klasę uczyłam się zdalnie. - Super, fajnie, że podeszłaś do szkoły i przyszłej pracy z takim luzem i pasją. Widać, że masz już pomysł na swoją drogę! A teraz zmieńmy trochę temat – skoro mówimy o tym, co Cię kręci, powiedz mi, jak wygląda Twój świat gier i rozrywki. Masz jakieś ulubione tytuły, w które grasz najchętniej? - Pewnie! Większość czasu spędzam na CS-ie 1.6, już od około 7 lat, z krótkimi przerwami. Zdarza się, że odpalę FIFĘ (nie znam się na niej) czy Need for Speeda, ale to naprawdę rzadkość. Są też gry na telefonie, takie jak Coin Master i Royal Match, które także pochłaniają mój czas. - Wow, 7 lat w CS 1.6 robi wrażenie! A skoro już jesteśmy przy tej grze – wiem, że ostatnio zaczęłaś też pełnić rolę admina na serwerze. Jak Ci się to układa? Łatwo pogodzić granie z zarządzaniem i pilnowaniem porządku? - Początek nie był łatwy – zapomniałam, jak to wyglądało i jak obsługiwało się większość komend. Na ten moment jest o wiele lepiej i czerpię z tego ogromną przyjemność. Zdarzają się momenty, kiedy serwer jest pełny, a nie ma żadnego innego admina poza mną, i wtedy ciężko mieć oczy dookoła głowy. - Początki zawsze bywają trudne, ale dobrze, że można liczyć na doświadczoną administrację. Sam wiem, jak ciężko czasem ogarnąć 30 osób na serwerze – nawet po latach doświadczenia bywa to wyzwaniem. A tak przy okazji – co najbardziej lubisz na naszym serwerze i jak w ogóle do nas trafiłaś? Skąd wziął się pomysł, żeby zostać adminką właśnie tutaj? - Zdecydowanie tak – początki nigdy nie są przyjemne, ale zawsze warto próbować i się nie poddawać. Podoba mi się ogólnie cała atmosfera i to, jak serwer jest zbudowany. A jak trafiłam… szczerze, już nawet nie pamiętam. Byłam kiedyś adminką, to przyjemna funkcja i postanowiłam spróbować swoich sił na nowo. - No właśnie, CS to u Ciebie podstawa, ale wspominałaś też o Fifie, Need for Speedzie czy mobilkach typu Coin Master. To bardziej takie „odskocznie” od CS-a, czy zdarza Ci się wkręcić na dłużej w inne tytuły? - FIFA i Need for Speed to rzadkość, bo totalnie się na tym nie znam. Gram tylko, jak spotkam się z rodzeństwem, i wtedy klikam na padzie wszystkie przyciski po kolei. Ale gry typu Coin Master owszem — potrafię się w nie wkręcić i grać cały dzień, nie wychodząc z łóżka. - Haha, czyli klasyczne „mashowanie przycisków” w Fifie, znam ten ból. A skoro potrafisz się wkręcić w mobilki na cały dzień, to powiedz — gry to dla Ciebie bardziej forma relaksu i odcięcia się od codzienności, czy zdarza Ci się podchodzić do nich ambitniej, żeby np. coś osiągnąć albo rywalizować? - Jeżeli chodzi o mobilki, to zazwyczaj forma relaksu przed snem. A CS to częściowo rywalizacja, ale także odcięcie od codzienności i spędzenie przyjemnego czasu z innymi graczami. - Skoro gry i społeczność dają Ci tyle frajdy, jestem ciekaw – jak wygląda Twój świat książek? Masz jakieś ulubione gatunki lub tytuły, które potrafią Cię wciągnąć tak samo, jak dobra rozgrywka? - Są to głównie książki psychologiczne. Ostatnio wkręciłam się w książkę Myślenie pytaniami Marilee Adams. Wcześniej przeczytałam wszystkie książki Rafała Wicijowskiego oraz kilka Kobusa. - Co najbardziej wciąga Cię w książkach psychologicznych – sama wiedza, nowe spojrzenie na świat, czy może coś jeszcze? - Często jest tak, że czytając książkę, poznajemy siebie i możemy poczuć, że ktoś opisuje nasze życie, a przy okazji daje nam radę, jak postąpić w danej sytuacji. Ale też inne spojrzenie na świat — sama perspektywa, że lektura może coś realnie zmienić, jest bardzo mobilizująca. - To naprawdę inspirujące! Czy zdarzyło Ci się kiedyś wprowadzić w życie jakąś radę z książki, która naprawdę zmieniła Twój sposób myślenia lub działania? - Myślę, że tak. Na pewno nauczyłam się trochę pozytywniej patrzeć na życie i cieszyć się każdą chwilą, częściej słuchać własnych myśli. - Wspomniałaś też, że słuchasz podcastów – one często są podobne do książek, bo uczą i inspirują. Masz jakieś ulubione, które towarzyszą Ci na co dzień? - Jagoda Bzowy – Psycholog. Krótkie, treściwe odcinki, w których poruszane są tematy związków i relacji międzyludzkich z perspektywy psychologicznej. - Widzę, że jesteś fanką psychologicznych opowieści. Jak myślisz – dlaczego akurat psychologia tak bardzo Cię wciągnęła, a nie np. literatura typowo obyczajowa czy fantastyka? - Ooo kurde, na to pytanie ciężko mi odpowiedzieć, bo sama nie wiem, w którym momencie zaczęłam się interesować psychologią. Ale ma w sobie coś takiego, że przyciąga i jest bardzo życiowa. Idzie za tym dużo przemyśleń i wniosków. - Skoro mówisz, że psychologia jest taka życiowa, to czujesz, że dzięki niej łatwiej rozumiesz siebie i innych ludzi na co dzień? - Zdecydowanie tak. Czytając książki i słuchając podcastów, łatwiej zrozumieć innych, a w szczególności samą siebie. - Skoro książki i podcasty dają Ci tyle refleksji, to jestem ciekaw — jaką rolę w Twoim życiu odgrywa muzyka? Masz ulubione gatunki albo artystów, którzy towarzyszą Ci na co dzień? - U mnie muzyka jest cały czas — czy to przy graniu, sprzątaniu, czy gotowaniu. Co do gatunku… słucham wszystkiego, co wpadnie mi w ucho, z wyjątkiem metalu. Najczęściej słuchanym przeze mnie artystą jest Gibbs. Uważam, że jego muzyka mocno wyróżnia się spośród innych i ma w sobie przekaz. - Widzę, że mamy sporo wspólnego, bo u mnie muzyka też leci praktycznie cały czas – czy to przy graniu, czy przy zwykłych codziennych rzeczach. Gibbsa też znam i nieraz podniósł mnie na duchu swoimi kawałkami, więc rozumiem, dlaczego jego twórczość tak Cię wciąga. Masz może jakiś jego utwór, który wyjątkowo mocno do Ciebie trafia? I tak w ogóle – dobierasz muzykę bardziej pod nastrój, czy raczej masz stałe playlisty na różne okazje? - Wiele jego utworów mocno do mnie trafia. Podobają mi się jego nowe albumy, które niedawno wydał wspólnie z Opałem – Połączenia 2 i Połączenia 1.5. A z pojedynczych utworów „Czarny szlak” i „Cinemay City”. Na co dzień mam swoje playlisty, które lecą w pętli. Od czasu do czasu dobieram coś pod nastrój. - Widzę, że naprawdę śledzisz jego twórczość na bieżąco – ja też kojarzę te projekty i faktycznie mają w sobie coś wyjątkowego. A tak z ciekawości – czy grasz na jakimś instrumencie, albo może chciałabyś się kiedyś nauczyć? Jest coś, co szczególnie Cię ciągnie – gitara, pianino, a może coś zupełnie innego? - Staram się być na bieżąco z jego utworami, podoba mi się jego twórczość. Nie, nigdy nawet nie próbowałam, oczywiście pomijając lata szkolne, gdzie grało się na flecie czy cymbałkach, haha. - Haha, klasyk – cymbałki w szkole podstawowej to obowiązek. Skoro muzyka to u Ciebie głównie słuchanie, to powiedz – poza tym jakie masz inne hobby? Może podróże, jakieś wypady ze znajomymi, sport? - Co do sportu, to nigdy nie byłam przekonana. Owszem, lubię oglądać piłkę nożną, ale żeby sama grać – to nie. Podróże oczywiście, jak jest dobre towarzystwo, zawsze miło można spędzić czas. - Fajnie, że lubisz podróże! Masz jakieś miejsce, które totalnie Cię zachwyciło, albo takie, które od dawna masz na liście marzeń? - Tenczyński Park Krajobrazowy i Klif Orłowski – to miejsca w Polsce, które mnie urzekły. Byłam też w Norwegii, gdzie widoki bardzo mnie zachwyciły, choć nazw miejsc nie pamiętam. A co do marzeń – w przyszłości planuję przejechać kamperem przez całą Norwegię. - Kamperem przez Norwegię brzmi jak plan idealny! Co najbardziej Cię tam urzekło – widoki, natura, klimat ludzi, a może coś innego? - Urzekła mnie szczególnie natura i ludzie. Towarzyszy mi tam taki spokój, czuję uprzejmość od każdego. Uważam, że to naprawdę cudowny kraj, który warto odwiedzić. - Też słyszałem, że w Norwegii ludzie mają zupełnie inne podejście do życia – spokojniejsze, bardziej uśmiechnięte. Może sam kiedyś też się tam wybiorę. Zanim przejdziemy do szybkich pytań na koniec, chcę Cię jeszcze zapytać – co według Ciebie jest w życiu najważniejsze? - Uważam, że najważniejsze w życiu jest zdrowie — bez niego nie jesteśmy w stanie nic zrobić. Ważna jest też miłość, przyjaźń i wsparcie bliskich. - Bardzo fajnie to podsumowałaś – praca, marzenia i bliscy to rzeczy, które faktycznie nadają sens codzienności. No to na koniec jedziemy z rundą błyskawicznych pytań! Krótkie, spontaniczne i bez rozwlekania – odpowiedzi w stylu „pierwsza myśl, najlepsza myśl”. Podejmujesz wyzwanie? - Oczywiście, że tak! - Wczesne poranki czy późne noce? Późne noce - Gry na PC czy gry na telefonie? - Gry na PC - Planowanie czy spontaniczność? - Planowanie - Podróż w Polsce czy za granicą? - Za granicą - Gibbs czy Opał? - Gibbs - Na tym kończymy serie szybkich strzałów. Dzięki wielkie za ten wywiad, miło było Cię bliżej poznać! Chciałabyś na koniec kogoś pozdrowić albo coś dodać od siebie? - Dziękuję, za wywiad. Bardzo mi miło, że akurat mnie wybrałeś. Pozdrawiam wszystkich serdecznie!

Po powrocie kilka fragów na rozgrzewkę :)

Mocne pocenie się przed dlugim weekendem.

Ja sie też pochwale... Jazda na botach :D

Jakoś na dniach tak o

Nie ma czasu na rozgrzanie ale jakos sie toczy hehe

Wkońcu coś strzelam xd

I Sieka skutaszony 29:11 XD

Raz miałem 84 fragi i 7 minut do końca ale musiałem wyjść, 120 do zrobienia jest @ reestr pewnie lepsze ma xD

Wiem jakość zdjęcia na propsie, ale mam stary ekran XD Zaspany jeszcze ale w miare idzie xd

A se dodam tez z porannej kawusi ostatnio, finalnie 97-8 bo wszedl Diora i zepsul mi 100 kampiac na bramie mid XD