[#2] Interakcyjna opowieść pt. "Cień w Mrocznym Lesie"

[BeFFu]

Witamy w "Cieniu w Mrocznym Lesie" – to już druga część interaktywnej opowieści, w której to Wy decydujecie jak potoczy się ona dalej!

Wybrana opcja: Próbuje otworzyć bramę siłą. Jest pewien, że musi przejść przez nią bez względu na wszystko. Może to ryzyko, ale nie ma czasu do stracenia.

 

Zdecydowany, wziął głęboki oddech i podszedł do bramy. Jego palce chwyciły zimne, zardzewiałe żelazo, czując pod nimi nie tylko chłód, ale i lekkie wibracje, jakby sama brama stawiała opór jego woli. Siła woli nie wystarczyła, by poruszyć ją o milimetr. Elian nie miał jednak zamiaru się poddawać.

Brama, która przed chwilą opierała się całym swoim mrokiem, teraz otworzyła się powoli, jakby na chwilę zawahała się, zanim przyjęła Eliana. Z cichym skrzypieniem i przeciągłym jękiem metalu, drzwi ustąpiły, odsłaniając ciemną, mroczną przestrzeń. Wewnątrz panowała głęboka cisza, której nie przerywał żaden dźwięk, żaden wiatr, ani śpiew ptaków. Powietrze było ciężkie, gęste, a pod stopami Elian czuł, jak ziemia lekko drży, jakby sama ziemia była pełna ukrytych drgań.

Elian przeszedł przez próg, a gdy tylko postawił stopę na drugiej stronie bramy, poczuł, jakby otaczający go las nieco odetchnął. Zatrzymał się na chwilę, by rozejrzeć się wokoło. Zwykle w lesie mrok zwiastuje niebezpieczeństwo, ale tutaj coś było innego. Elian poczuł to głęboko w sercu – las nie był tylko martwym tłem, był czymś więcej, czymś, co wykraczało poza znane prawa natury.

Zdecydował się ruszyć naprzód, nie tracąc czasu. Musiał dotrzeć do celu, musiał znaleźć swoją siostrę. Mapa, którą miał, wskazywała na dalszą drogę – wznoszące się, strome wzgórze, które wydawało się być nieosiągalne, ukryte w gęstym mroku. Nagle, wśród cichych szumów, dostrzegł coś, co go zaskoczyło. W oddali, pomiędzy pniami starych drzew, majaczyła sylwetka. Była to postać, z którą nie miał do tej pory do czynienia – niewyraźna, prawie przezroczysta, jakby ktoś, kto zniknął z tego świata, ale nie opuścił tego lasu. Elian zamarł w miejscu, próbując dostrzec, co to takiego.

W końcu dotarł do miejsca, gdzie postać zniknęła – zniknęła równie nagle, jak się pojawiła. Przed nim rozpościerała się mała polana, a w jej centrum stał ogromny, stary kamień, wyryty w runach, które Elian już wcześniej widział na bramie. Kamień zaczął powoli pulsować, wydając ciche dźwięki, które zaczynały przypominać oddech. Elian poczuł, jakby coś go wołało. Podszedł bliżej, a runy na kamieniu zaczęły świecić srebrnym blaskiem. Zaskoczony, dotknął je palcem, a wówczas w powietrzu rozległ się dźwięk jakby otwierającej się bramy.

 

Wszystko wokół niego zadrżało, a z mroku wyłoniła się nowa postać. Tym razem była to nie sylwetka, ale konkretna postać – mężczyzna o długich, siwych włosach i czarnych oczach, które zdawały się nie mieć dna. Jego obecność była przytłaczająca, jakby czas w jego obecności zwalniał. W rękach trzymał starożytny, ozdobny kij, który zdawał się emanować mocą.

„Witaj, Elianie” – powiedział głosem, który brzmiał jak szum wiatru, zmieszany z szeptami. „Jestem strażnikiem tego miejsca. Nie wszyscy, którzy stawili się tu przed Tobą, odeszli żywi.”

Elian nie odpowiedział od razu, czując narastający niepokój. Czuł, że to spotkanie będzie miało kluczowe znaczenie. „Gdzie jest moja siostra?” – zapytał, patrząc prosto w oczy strażnika, nie zamierzając cofnąć się ani o krok.

Mężczyzna spojrzał na niego z czymś, co mogło być uśmiechem, ale nie było w tym nic ludzkiego. „Wszystko ma swoją cenę, Elianie. Każdy wybór pociąga za sobą konsekwencje. Pytanie brzmi, jaką cenę jesteś gotów zapłacić, by poznać prawdę.”

Elian stanął przed kolejną, ważną decyzją, którą musi rozsądnie podjąć aby zbliżyć się do uratowania swojej siostry.