Co bardziej wpływa na przyszłość jednostki – środowisko, w którym się wychowała, czy decyzje, które sama podejmuje?

Super robota! :D Dowiedziałem się paru ciekawych rzeczy. :)

Logitech g pro x

Witaj Wujek z potężnego serwisu, liczymy na spore zaangażowanie finansowe i rozwojowe w nasz serwis. To zaszczyt mieć tak doświadczoną i znaną na całą Polske personę. Dziękujemy za zarejestrowanie się na naszym serwisie.

Siemka

Chciałbym polecieć w kosmos

.-- .. - .- .--- Inaczej Witaj w alfabecie morsa xD

Czy często odkładasz coś na później?

Czy lubisz słuchać audiobooków lub podcastów?

Jaka jest Twoja ulubiona aplikacja na telefonie?

Gracz został odbanowany! Jeśli nie zgadzasz się z decyzją - zgłoś ten post.

Nope

Jakiego języka obcego chciał(a)byś się nauczyć?

Cześć! Pewnie każdy z nas choć raz słyszał w wiadomościach o powodzi, wichurze czy pożarze lasu. Z pozoru może się wydawać, że to coś, co zdarza się gdzieś daleko – ale prawda jest taka, że klęski żywiołowe mogą dotknąć każdego z nas. Czasem zupełnie niespodziewanie. Zastanawiałem się kiedyś, co by się stało, gdyby w moim mieście nagle wylała rzeka albo gdyby silny wiatr zerwał dachy z domów. Kto by nam wtedy pomógł? Kto by kierował ruchem, kto ratował ludzi, a kto organizował schronienie i pomoc? Okazuje się, że w takich sytuacjach nie działa przypadek – za tym wszystkim stoi dobrze przygotowany system reagowania na klęski żywiołowe. W tym tekście chciałbym wam przybliżyć, jak on działa, kto bierze w nim udział i jak wygląda cała akcja, kiedy zagrożone jest zdrowie lub życie ludzi. Bo nawet jeśli nie mamy wpływu na pogodę, to możemy mieć wpływ na to, jak się na nią przygotujemy. Co to jest stan klęski żywiołowej? Stan klęski żywiołowej to specjalna sytuacja ogłaszana przez rząd, gdy dochodzi do poważnego zagrożenia życia, zdrowia lub mienia – na przykład przez powódź, pożar, trzęsienie ziemi albo epidemię. W takiej chwili potrzebne są wyjątkowe działania i szybkie decyzje. Dzięki ogłoszeniu stanu klęski możliwe jest zastosowanie szczególnych środków, które pozwalają szybciej i skuteczniej reagować. Kto działa w czasie klęski? W czasie klęski żywiołowej na pełnych obrotach zaczyna działać cały specjalny system reagowania. W Polsce wygląda to mniej więcej tak: • Rząd i Rządowe Centrum Bezpieczeństwa (RCB) - To centrum dowodzenia na poziomie kraju. Koordynuje działania, zbiera informacje i przekazuje polecenia dalej. • Władze lokalne - Wojewodowie, starostowie i burmistrzowie odpowiadają za to, co dzieje się w regionie. Mają własne centra zarządzania kryzysowego, które kierują lokalną pomocą. • Służby ratunkowe - Straż Pożarna (PSP i OSP) – gaszą, ratują, ewakuują, - Policja – dba o porządek i bezpieczeństwo, - Pogotowie ratunkowe – udziela pomocy medycznej, - Wojsko i WOT – wspiera działania ratownicze, np. budując wały czy transportując ludzi. • Organizacje społeczne i wolontariusze - Polski Czerwony Krzyż, Caritas, harcerze, fundacje i zwykli ludzie, którzy chcą pomagać. Ich rola w dostarczaniu jedzenia, ubrań i wsparcia psychicznego jest nie do przecenienia. Jak wygląda reakcja w praktyce? Gdy dochodzi do katastrofy, wszystko dzieje się szybko i według określonych zasad: - Ostrzeżenia – wysyłane są komunikaty, np. Alert RCB. - Ewakuacja ludzi z zagrożonego terenu – jeśli jest taka potrzeba. - Akcja ratownicza – czyli np. gaszenie pożaru, zabezpieczanie budynków, ratowanie ludzi. - Pomoc medyczna i psychologiczna – dla osób poszkodowanych. - Tymczasowe schronienie – np. w szkołach, halach sportowych. - Odbudowa i wsparcie finansowe – po zakończeniu działań ratunkowych. Dlaczego to wszystko jest tak ważne? W sytuacjach kryzysowych czas i organizacja są najważniejsze. Dobrze działający system może: - uratować życie, - ograniczyć straty, - zapobiec chaosowi i panice, - szybciej przywrócić normalność. Ale to nie tylko zadanie rządu i służb. Każdy z nas może mieć w tym swój udział. Jak my – zwykli ludzie – możemy pomóc? Może się wydawać, że w sytuacjach kryzysowych wszystko zależy od ratowników. Ale to nie do końca prawda. Oto kilka prostych rzeczy, które każdy z nas może zrobić: - Miej przy sobie podstawowe rzeczy awaryjne: latarkę, apteczkę, zapas wody i jedzenia. - Znaj numery alarmowe i przekazuj tylko sprawdzone informacje. - Pomagaj osobom starszym i potrzebującym. - Słuchaj komunikatów i stosuj się do zaleceń służb. System reagowania w stanie klęski żywiołowej to coś więcej niż tylko kilka karetek i strażaków. To cała sieć ludzi, instytucji i procedur, która musi działać jak jeden organizm – szybko, mądrze i skutecznie. Dzięki temu nawet w najtrudniejszych chwilach można zachować nadzieję i bezpieczeństwo. I choć nikt z nas nie chce znaleźć się w takiej sytuacji, dobrze jest wiedzieć, że istnieje plan – i że każdy z nas może być jego częścią.

Gracz został zbanowany! Jeśli nie zgadzasz się z decyzją - zgłoś ten post.

jak mi na odcisk nadepnie to trudno xD Chociaż trudno mnie urazić, ogólnie to jestem potulną i grzeczną osóbką, do czasu, aż wszystko we mnie wybuchnie. Ale tak to luźna guma, jeśli ktoś jest dla mnie w porządku to potrafie całe serduszko tej osobie oddać i wtedy jest fajne, łatwe życie xD

Co Cię bardziej przeraża: telefon od nieznanego numeru czy pukanie do drzwi bez zapowiedzi?

Siema Dorsz :D

Orange

Witajcie w kolejnym wywiadzie! Dziś porozmawiamy z osobą, której nikomu nie trzeba przedstawiać — poznajcie @ Caluj_W_Pierscien , pełniącego rolę admina serwerze DD2#1. Zapraszamy do lektury! Kolor biały - ja Kolor pomarańczowy - @ Caluj_W_Pierscien - Cześć! Dzięki, że zgodziłeś się na rozmowę ze mną. Bardzo się cieszę, że możemy porozmawiać. Na początek możesz opowiedzieć parę słów o sobie? Czym się zajmujesz, co Cię obecnie pochłania najbardziej? - Hej! Dzięki za cierpliwość i fajne podejście do tematu. Mam na imię Arek, ale w świecie gier występuję jako Caluj_W_Pierscien – nick nieprzypadkowy, wiadomo 😄. Od lat siedzę w CS-ie 1.6 jako admin, ogarniam porządek, klimat i od czasu do czasu lubię sobie też przycisnąć jak za starych dobrych czasów. Poza tym ostatnio wkręciłem się mocno w OGame – gram na argentyńskim serwerze Galatea jako i sporo czasu schodzi mi na ekspedycje i rozwój konta. W czerwcu mam urwanie głowy w realu, więc z czasem krucho, ale cieszę się, że możemy pogadać. Na co dzień działam w logistyce, mam zaplecze w HR i interesuję się wszystkim, co dotyczy ludzi, technologii i dobrej strategii – zarówno w życiu, jak i w grach. - To może zacznijmy od tego skąd się wziął Twój pomysł na nick? Jak sam mówisz, nieprzypadkowy. Miało to jakieś głębsze znaczenie? - Mój nick to Caluj_w_Pierscien, bo kiedyś usłyszałem ten zwrot w kawałku Gurala - mojego ulubionego twórcy. Od razu mi się spodobał. Dla mnie ma wymiar symboliczny, kojarzy się z dominacją, pozycją wyższą w hierarchii. Trochę z przymrużeniem oka, ale niesie konkretny przekaz. - No to teraz wszystko jasne — Gural + dominacja = nick, który zostaje w głowie. Przejdźmy do Twoich korzeni gamingowych. Wspomniałeś, że od lat jesteś związany z CS-em 1.6 – w dodatku jako admin. Jak to się zaczęło? Skąd pomysł, żeby nie tylko grać, ale też pilnować porządku i klimatu na serwerze? - Wszystko zaczęło się, gdy miałem może z 13 lat. W pierwszy dzień, kiedy podłączyli mi internet, kolega kazał mi zainstalować Skype’a, po czym... poszedł do domu. Połączyliśmy się i od razu zapodał mi, żebym ściągnął CS-a. Miałem wtedy radiowy internet - czyli taki, co potrafił się zaciąć w najmniej odpowiednim momencie. Jak grało się bez lagów, to ogarniałem całkiem dobrze, ale jak zaczynało ciąć, to... kopałem w komputer, bo jeszcze nie wiedziałem, że to przez neta. Czułem się trochę jak gość z dużymi ambicjami, ale bez środków, żeby je zrealizować - wiesz, frustracja z domieszką pasji. Adminowanie zaczynałem na serwerze z SxS-em, tym anty-cheatem, więc cziterów praktycznie nie było. Skupialiśmy się na budowaniu atmosfery, klimatu – dlatego nasz serwer zawsze był pełen ludzi.Jak dołączyłem później do naszej sieci, to wróciło to uczucie z początku: sielski klimat, fajna ekipa, dużo śmiechu. Z Jareczkiem nawet kilka razy się spiknąłem w Londynie, haha. CS 1.6 to nie była tylko gra- to był sposób na ludzi, relacje, no i nauka odpowiedzialności... chociaż nie zawsze grzeczna ;). - Stare, piękne dobre czasy :) Spotkałeś się nawet z naszym Jareczkiem w Londynie :D Skoro wspomnieliśmy o Londynie, to pracujesz i mieszkasz tam na co dzień? - Tak, mieszkam na stałe w UK, godzinę od Londynu. A Jareczek to mega ziomal, na żywo jest jeszcze zabawniejszy niż w CS - serio, dobry chłop. Wcześniej mieszkałem we Francji i w Holandii zanim na dobre wyjechałem z Polski, ale w UK już siedzę 10 lat. Chociaż nie wiem, ile jeszcze będę ten Zachód tolerował, haha ;). - Wspomniałeś, że nie wiesz, jak długo jeszcze wytrzymasz ten „zachodni klimat” :D Masz już w głowie jakiś plan B? Myślisz o powrocie do Polski, czy może kusi Cię coś zupełnie innego Azja, góry, a może kompletna cisza gdzieś na końcu świata? - Haha, no powiem Ci, że coś w tym jest. Moja dziewczyna jest z Madagaskaru i serio czasem nachodzą mnie takie myśli, żeby rzucić to wszystko i przenieść się właśnie tam. Żyć spokojnie, mieć swoje kurki, świnki, warzywka... totalny reset. Bez tego całego zachodniego wyścigu, bez biurokracji, która dusi się już we własnym ciężarze. Po prostu prostsze życie, bliżej natury, dalej od tego całego popieprzonego systemu. I wiesz co... im więcej o tym myślę, tym mniej to brzmi jak żart... - No właśnie – mówisz o ucieczce od systemu, wyścigu i biurokracji… A jak to wygląda u Ciebie teraz zawodowo? Czujesz się jeszcze częścią tego „wyścigu szczurów”, czy może już znalazłeś sposób, żeby pracować po swojemu, na własnych zasadach? - Nigdy się nie czułem częścią tego systemu. Może przez pierwsze 5 minut po wejściu do pracy – potem już tylko świadomość, że jestem kolejnym trybem w tej chorej maszynie. Niestety, jak przeciętność Cię nie urządza, tak jak mnie, to musisz w tym wyścigu brać udział. Nie ma romantycznych opowieści o pracy na własnych zasadach – robisz, żeby mieć to, co chcesz. Kropka :). - Skoro już o pracy mowa – jestem ciekaw, jak wyglądała Twoja droga wcześniej. Co studiowałeś albo czym się zajmowałeś zanim wszedłeś w logistykę? Czy to była świadoma decyzja, czy raczej los tak rzucił kośćmi? - Na początku to był raczej przypadek - zacząłem od pracy w UPS jako klerk, ogarniałem papiery, byłem też administratorem towarów niebezpiecznych i pierwszym ratownikiem. Potem wszedłem we własną firmę transportową, ale rynek w UK tak docisnął, że właśnie ją domykam - może jeszcze miesiąc, dwa i koniec. Logistyka została, ale teraz celuję w korpo, żeby trochę odsapnąć od tego całego zamieszania, papierologii i ciągłej walki. Po drodze zrobiłem licencjat z HR, więc sporo rozumiem też od strony ludzi i organizacji. Teraz to już bardziej świadome decyzje niż rzut kością. - Czyli wygląda na to, że droga do logistyki była trochę z przypadku, a trochę z potrzeby chwili. Jak wyglądał ten zawodowy początek? Od czego się zaczęło i jak to się rozwinęło w kierunku HR i własnej firmy? - Na początku to był raczej przypadek - zacząłem od pracy w UPS jako klerk, ogarniałem papiery, byłem też administratorem towarów niebezpiecznych i pierwszym ratownikiem. Potem wszedłem we własną firmę transportową, ale rynek w UK tak docisnął, że właśnie ją domykam - może jeszcze miesiąc, dwa i koniec. Logistyka została, ale teraz celuję w korpo, żeby trochę odsapnąć od tego całego zamieszania, papierologii i ciągłej walki. Po drodze zrobiłem licencjat z HR, więc sporo rozumiem też od strony ludzi i organizacji. Teraz to już bardziej świadome decyzje niż rzut kością. - Skoro już o pracy mowa – jestem ciekaw, jak wyglądała Twoja droga wcześniej. Co studiowałeś albo czym się zajmowałeś zanim wszedłeś w logistykę? Czy to była świadoma decyzja, czy raczej los tak rzucił kośćmi? - Na początku to był raczej przypadek - zacząłem od pracy w UPS jako klerk, ogarniałem papiery, byłem też administratorem towarów niebezpiecznych i pierwszym ratownikiem. Potem wszedłem we własną firmę transportową, ale rynek w UK tak docisnął, że właśnie ją domykam - może jeszcze miesiąc, dwa i koniec.Logistyka została, ale teraz celuję w korpo, żeby trochę odsapnąć od tego całego zamieszania, papierologii i ciągłej walki. Po drodze zrobiłem licencjat z HR, więc sporo rozumiem też od strony ludzi i organizacji. Teraz to już bardziej świadome decyzje niż rzut kością. - Czyli wygląda na to, że droga do logistyki była trochę z przypadku, a trochę z potrzeby chwili. Jak wyglądał ten zawodowy początek? Od czego się zaczęło i jak to się rozwinęło w kierunku HR i własnej firmy? - Na początku wszedłem w logistykę przez UPS – typowa robota biurowa, ale z czasem doszły konkretniejsze rzeczy jak towary niebezpieczne czy pierwsza pomoc. Potem założyłem własną firmę transportową, która dała mi konkretną szkołę życia – decyzje, papierologia, ciśnienie. W międzyczasie próbowałem też swoich sił w doradztwie biznesowym - miałem kilku klientów, może z 5–6, ale kokosów z tego nie było. Za to prawdziwy przełom przyniosła współpraca z Amazonem- brałem od nich ładunki i jeździłem swoją ciężarówką z ich naczepami. Wtedy zarobki skoczyły mi 4–5 razy w porównaniu do tego, co miałem w UPS - i to była pierwsza chwila, kiedy faktycznie poczułem, że robię coś na własnych zasadach i to się opłaca. - Twoja ścieżka zawodowa wygląda na bardzo intensywną i różnorodną - od pracy biurowej w UPS, przez własną firmę, aż po współpracę z Amazonem. Co było dla Ciebie największym wyzwaniem w prowadzeniu własnej działalności, a co dało Ci największą satysfakcję? - Największym wyzwaniem było to, że wszystko spadało na mnie plus jedna księgowa którą zatrudniłem - decyzje, odpowiedzialność, ryzyko finansowe, papierologia i walka z urzędami. Nie było "działu księgowości" czy "pani od HR" - prawie wszystko ogarniałem sam, od ogarnięcia ładunków po załatwianie pierdół w HRMC. Presja była non stop. A największa satysfakcja? Chwilę po tym, jak zacząłem współpracę z Amazonem i zobaczyłem pierwsze realne pieniądze, 4–5 razy więcej niż w UPS ( pomyśl sobie że z dnia na dzień Twoje zarobki o tyle rosną... a do tego świadomość, że to wszystko ogarnąłem sam, bez lizania żadnych tyłków w biurze. To była pierwsza działalność, gdzie naprawdę poczułem, że mam kontrolę i że warto było zaryzykować. - Wspomniałeś wcześniej o strategii – nie tylko w pracy, ale i w grach. Czy są jakieś pasje, w których możesz tę strategię wykorzystać albo podszlifować? Co Cię kręci poza CS-em i OGame? - Poza CSkiem i OGame najwięcej daje mi psychologia i zarządzanie. Interesuje mnie, jak działa człowiek, co go napędza, jak podejmuje decyzje. Lubię analizować sytuacje i relacje, szukać schematów i rozkładać wszystko na czynniki pierwsze. Nawet jak ktoś odwali jakąś głupotę, to zamiast się irytować, zaczynam się zastanawiać, co go do tego doprowadziło. Muzyka też gra dużą rolę w moim życiu. Gram na gitarze, najczęściej thrash metal- wychowałem się na Slayerze i Metallice, więc to mnie trzyma w pionie i daje konkretny zastrzyk energii. Do tego dochodzą podróże, ale nie te z opcją all inclusive, tylko raczej plecak, cięższy teren i konkretne buty. Im mniej komfortu, tym lepiej mi się myśli. Wszystko, co pozwala mi się rozwijać, testować siebie i wyjść poza schemat, ma u mnie pierwszeństwo. - Mówisz o psychologii i analizie ludzi – to brzmi jak coś więcej niż tylko hobby. Czy myślałeś kiedyś o tym, żeby pójść w tę stronę zawodowo, np. coaching, terapia, praca z ludźmi? Czy to raczej zostaje w sferze pasji? - W moim przypadku to właśnie od psychologii wszystko się zaczęło. Zawsze interesowali mnie ludzie, ich motywacje, zachowania, to co siedzi pod powierzchnią. Kiedy doszedłem do momentu, że chcę skończyć wyższe studia, zrobiłem kilka testów i analiz, żeby lepiej zrozumieć w którą stronę iść. Wynik był jasny. Największą satysfakcję daje mi rozwijanie innych ludzi. Dlatego wybrałem HR. To dla mnie połączenie pasji z konkretnym działaniem. Chcę pracować z ludźmi i na ludziach, ale mam świadomość że to wymaga też ciągłej pracy nad sobą. Bez tego ani rusz. - Grasz na gitarze i wspomniałeś, że thrash metal to Twój żywioł. Jak zaczęła się Twoja przygoda z gitarą i tym gatunkiem muzycznym? - Ha, to dobre pytanie. Moja starsza siostra miała męża, który był totalnie zakręcony na punkcie AC/DC. Jego kolekcja winyli i płyt była warta tyle co nowy dom, bez przesady. Jako dzieciak często u nich bywałem i tam pierwszy raz złapałem zajawkę na mocne brzmienia. Jeździliśmy razem na koncerty i kilkudniowe festiwale, a na Woodstocku byłem ponad dziesięć razy, w tym dziesięć lat z rzędu. Mieliśmy swoje miejsce, co roku te same twarze, ten sam klimat, namioty i zero spiny. Jak byłem nastolatkiem, zaczęły się ogniska i znajomy, rok starszy ode mnie, grał już na gitarze. Potrzebował kogoś do gitary prowadzącej, więc kupiłem swoją pierwszą gitarę, zaczęliśmy razem grać i kilka miesięcy później mieliśmy już własny zespół. On grał solówki, ja prowadziłem rytm. Tak się zaczęło. - Znam to skądś, ten klimat koncertów i gry na gitarce, coś pięknego :). Długo wasz zespół istniał? Graliście na jakichś większych imprezach czy w "garażu"? To był raczej zespół krótkiego lotu, ale intensywny. Graliśmy przez jakieś 15 miesięcy i występowaliśmy głównie na lokalnych imprezach, typu dożynki albo dni miasta. Dla nas to wtedy było jak stadion narodowy. Później każdy poszedł do innej szkoły średniej i naturalnie się to rozmyło. Ale z gitarzystą solowym do dziś utrzymujemy kontakt. Mamy tradycję, że raz w roku spotykamy się na obiad. W zeszłym roku wpadł do mnie i poszliśmy razem na festiwal. Fajnie czasem wrócić do tamtych klimatów - Z tego, co mówisz, muzyka to była dla Ciebie ważna część młodości, a koncerty i festiwale dały sporo niezapomnianych wspomnień. A jak jest z podróżami? Masz jakieś ulubione miejsca, które odwiedziłeś? - Zdecydowanie, podróże też miały i mają swoje miejsce. Nie interesują mnie kurorty i hotele z basenem. Zawsze ciągnęło mnie w stronę natury i miejsc z charakterem. Lubię się zmęczyć, coś przeżyć, a nie tylko odpoczywać. Najlepsze wspomnienia mam z gór, szczególnie z wypraw w Lake District i Peak District tutaj w UK. Klimat, przestrzeń, cisza, totalne oderwanie. W planach mam teraz Tajlandię, konkretnie Phuket, żeby zobaczyć coś zupełnie innego, ale nie tracę z oczu tych surowych, mniej komercyjnych kierunków. - Wspomniałeś, że planujesz Tajlandię, Phuket. Co Cię tam najbardziej kusi? Chcesz zobaczyć tamtejszą kulturę, przyrodę, a może masz już jakieś konkretne plany? - Chcę zobaczyć wszystko po trochu, ale najbardziej ciągnie mnie tam klimat totalnego luzu i inny rytm życia. Interesuje mnie kultura, jedzenie, ludzie, no i oczywiście krajobrazy – morze, dżungle, wyspy. Mam kilka miejsc zaznaczonych na mapie, ale nie chcę wszystkiego planować co do godziny. Wolę polecieć, wynająć skuter i po prostu eksplorować. Bez pośpiechu, bez napięcia, chłonąć wszystko na żywo. To ma być bardziej reset niż odhaczanie atrakcji. - Mam nadzieję, że niedługo uda Ci się polecieć do Tajlandii i spełnić te podróżnicze plany. A teraz, bo zbliżamy się do końca naszej rozmowy, przejdźmy do krótkiej rundy szybkich pytań – tak zwanych "szybkich strzałów". Co Ty na to? - Jestem gotowy. - Counter-Strike czy Ogame? - Counter-Strike - Kawa czy herbata? - Kawa - Slayer czy Metallica? - Metallica. - M4A1 czy AK-47? - AK-47 - Książka czy film? - Film. Chociaż dobra książka potrafi rozjechać głowę bardziej niż niejedna fabuła na ekranie. Ale jak mam wybrać na szybko, to film. - Arku, wielkie dzięki za szczerą rozmowę i podzielenie się swoim światem — zarówno tym z gier, jak i z życia. Fajnie było poznać Cię bliżej, Twoje pasje, podejście do pracy i plany na przyszłość. Trzymam kciuki za realizację wszystkich pomysłów — czy to w logistyce, psychologii, czy może na Madagaskarze! Chciałbyś na koniec dodać coś od siebie? Kogoś pozdrowić, czy może nie zabrakło jakiegoś pytania, na które chciałbyś odpowiedzieć? - Dzięki wielkie, serio fajnie się gadało. Czasem człowiek sam sobie porządkuje w głowie różne rzeczy, jak tak opowiada. Niczego mi nie zabrakło, pytania były konkretne i bez ściemy, więc szacun za to. Pozdrowienia? Dla całej starej ekipy z CS-a, dla tych co pamiętają jeszcze serwery z Sx'em. Dzięki jeszcze raz i powodzenia w redakcji. Dobrze Ci idzie!

Czy zdarzyło Ci się kiedyś udawać, że nie widzisz kogoś znajomego, żeby nie musieć rozmawiać?

Siemka

Gdybyś mógł/mogła wprowadzić jedną absurdalną zasadę obowiązującą wszystkich ludzi na świecie — jaka by to była?

Clash of clans

Jaki jest Twój patent na upały?